Bugün lohusalığımın 40. günü…
İnanamıyorum. O ilk geceden sonra bu gün hiç gelmeyecek sandım.
İlk haftalar…
Ağlamalar, süt stresleri, uykusuz geceler, “bunu yapabilecek miyim?” sorusu… Hepsi iç içeydi.
Bebeğim uyuduğunda sevinemiyordum çünkü ya bir şey olursa diye başında bekliyordum
Sütüm yetiyor mu diye takıntı yaptım, her gün tartıya baktım.
Kendime hiç bakamadım, duş almak bile lüks gibiydi.
Ama bir yandan da onu her kokladığımda, gözümün içine baktığında içim eriyordu.
Bir kahramanlık gibi değil ama içgüdüsel bir bağ… O bana, ben ona tutundum.
Bu süreçte buradaki paylaşımlarınız bana çok iyi geldi, yalnız hissetmedim
Umarım benim satırlarım da birilerine iyi gelir…
İnanamıyorum. O ilk geceden sonra bu gün hiç gelmeyecek sandım.
İlk haftalar…
Ağlamalar, süt stresleri, uykusuz geceler, “bunu yapabilecek miyim?” sorusu… Hepsi iç içeydi.
Bebeğim uyuduğunda sevinemiyordum çünkü ya bir şey olursa diye başında bekliyordum
Sütüm yetiyor mu diye takıntı yaptım, her gün tartıya baktım.
Kendime hiç bakamadım, duş almak bile lüks gibiydi.
Ama bir yandan da onu her kokladığımda, gözümün içine baktığında içim eriyordu.
Bir kahramanlık gibi değil ama içgüdüsel bir bağ… O bana, ben ona tutundum.
- günde şunu anladım:
Anneliği kitaplar değil, yaşadıkların öğretiyor.
Mükemmel olmak değil, sevgiyle yanında olmak yetiyor.
Kendime de teşekkür ediyorum bugün. Sabrettim, ağladım, ama yılmadım.
Bu süreçte buradaki paylaşımlarınız bana çok iyi geldi, yalnız hissetmedim
Umarım benim satırlarım da birilerine iyi gelir…
