Bu kadar kalabalığın içinde nasıl bu kadar yalnız hissedebiliyorum?

Evdeyim, bebeğim yanımda, eşim işten geliyor, annem arıyor... Ama ben kendimi yapayalnız hissediyorum.


Kimse tam olarak ne yaşadığımı anlamıyor gibi.
Gülümseyen bir yüzüm var ama içimde hep bir boşluk.
Bebeğimi çok seviyorum ama bazen o kadar tükenmiş hissediyorum ki kucağımda tutacak gücüm kalmıyor.
Yalnızca 5 dakika sessizlik, 5 dakika hiçbir şey düşünmemek istiyorum. Ama olmuyor…


Gece herkes uyurken ben hâlâ uyanığım. Düşünüyorum. Ağlıyorum bazen.
Sabah olunca yine “iyiyim” maskesi…
Sürekli “şükret” diyorum kendime ama duygularımı bastırmak da beni boğuyor artık.


Birinin “bu hissettiğin normal” demesine, “yalnız değilsin” demesine öyle çok ihtiyacım var ki…


Buraya yazmak bile bir nefes gibi geldi şu an.
Okuyan herkese içten bir teşekkür…