Bebeğim 12 günlük… Herkes “gözün aydın, çok güzel bir dönemdesin” diyor ama ben içten içe çökmüş gibiyim.
Gece uykusuzluk, emzirme zorlukları, hormonlar derken duygularımı kontrol edemiyorum.
Bir bakıyorum gözüm dolmuş, sebepsiz yere ağlıyorum…
Eşim anlamıyor, “neye üzülüyorsun ki, her şey yolunda” diyor. Ama anlatamıyorum… Çünkü ben de tam olarak neye üzüldüğümü bilmiyorum.
Bazen çok yetersiz hissediyorum kendimi. Bebeğim ağladığında onu sakinleştiremeyince “iyi bir anne değilim galiba” diye düşünüyorum.
Sonra kendime kızıyorum, “daha 12 günlük anne oldun” diyorum… Ama o suçluluk duygusu geçmiyor.
Lohusalık böyle bir şey mi gerçekten?
Kendime gelmem ne kadar sürer?
Bunu yaşayan başka anneler var mı?
Sadece yalnız olmadığımı bilmek bile iyi gelir…
Gece uykusuzluk, emzirme zorlukları, hormonlar derken duygularımı kontrol edemiyorum.
Bir bakıyorum gözüm dolmuş, sebepsiz yere ağlıyorum…
Eşim anlamıyor, “neye üzülüyorsun ki, her şey yolunda” diyor. Ama anlatamıyorum… Çünkü ben de tam olarak neye üzüldüğümü bilmiyorum.
Bazen çok yetersiz hissediyorum kendimi. Bebeğim ağladığında onu sakinleştiremeyince “iyi bir anne değilim galiba” diye düşünüyorum.
Sonra kendime kızıyorum, “daha 12 günlük anne oldun” diyorum… Ama o suçluluk duygusu geçmiyor.
Lohusalık böyle bir şey mi gerçekten?
Kendime gelmem ne kadar sürer?
Bunu yaşayan başka anneler var mı?
Sadece yalnız olmadığımı bilmek bile iyi gelir…
