Açıkçası terapiye gitmeyi uzun süre kendime bile itiraf edemedim.
“Benim o kadar da kötü bir durumum yok” dedim hep.
Ama sonra bir gün… Bebek ağlıyordu, ben ağlıyordum, eşim bir şey demişti ve ben sadece “artık yapamıyorum” dedim.
İşte o gün karar verdim. Randevuyu alırken ellerim titriyordu.
İlk seans çok garipti. Neyi anlatacağımı bilemedim.
Ama sonra… O kadar iyi geldi ki biri sadece seni dinliyor, yargılamıyor, düzeltmeye çalışmıyor…
Sadece anlıyor.
Birlikte içimdeki o sesi duymaya başladık. Kendimi yavaş yavaş hatırlıyorum.
Terapiye başlamak bir zayıflık değilmiş, aksine en cesur adımlardan biriymiş.
Bunu burada paylaşmak istedim çünkü hâlâ “ne gerek var” diye düşünen çok kişi olabilir.
Eğer içinizden bir ses “yardıma ihtiyacım var” diyorsa… O sesi susturmayın.
Ben hâlâ süreçteyim ama kendime dönüyorum.
Ve bu çok kıymetli
“Benim o kadar da kötü bir durumum yok” dedim hep.
Ama sonra bir gün… Bebek ağlıyordu, ben ağlıyordum, eşim bir şey demişti ve ben sadece “artık yapamıyorum” dedim.
İşte o gün karar verdim. Randevuyu alırken ellerim titriyordu.
İlk seans çok garipti. Neyi anlatacağımı bilemedim.
Ama sonra… O kadar iyi geldi ki biri sadece seni dinliyor, yargılamıyor, düzeltmeye çalışmıyor…
Sadece anlıyor.
Birlikte içimdeki o sesi duymaya başladık. Kendimi yavaş yavaş hatırlıyorum.
Terapiye başlamak bir zayıflık değilmiş, aksine en cesur adımlardan biriymiş.
Bunu burada paylaşmak istedim çünkü hâlâ “ne gerek var” diye düşünen çok kişi olabilir.
Eğer içinizden bir ses “yardıma ihtiyacım var” diyorsa… O sesi susturmayın.
Ben hâlâ süreçteyim ama kendime dönüyorum.
Ve bu çok kıymetli
